ازدواج و مسائل جنسی و زناشویی و پزشکی

برونشیت به التهاب پوشش لوله‌های برونش، مجراهای هوا که نای را به ریه‌ها متصل می‌کند، گفته می‌شود. این پوشش ظریف که تولید مخاط می‌کند، پوششی برای دستگاه تنفسی، اندام‌ها و بافت‌های مربوط به تنفس بوده و از آن محافظت می‌کند.

وقتی فردی مبتلا به برونشیت باشد، وارد و خارج شدن از ریه‌ها برای هوا مشکل‌تر می‌شود، بافت‌ها اذیت شده و مخاط بیشتری تولید می‌شود. متداول‌ترین نشانه برونشیت، سرفه کردن است.

وقتی نفس را به داخل می‌کشید (دم)، موهای کوچک و زبر کنار دریچه سوراخ‌های بینی، گردوخاک، گرده‌ها و سایر ذرات هوابرد را به بیرون فیلتر می‌کند. ذراتی که موفق می‌شوند داخل بیایند به غشای مخاطی که روی سطح خود ساختارهایی ریز و شبیه به مو به نام  مژه دارند، می‌چسبد. اما گاهی‌اوقات میکروب از مژه‌ها و سایر سیستم‌های دفاعی در دستگاه تنفس عبور کرده و موجب بیماری می‌شود.

برونشیت می‌تواند مزمن یا حاد باشد. یک مشکل حاد خیلی سریع اتفاق افتاده و علائم شدید و جدی ایجاد می‌کند اما فقط برای مدت کوتاهی باقی می ماند (بیشتر از چند هفته طول نمی‌کشد). برونشیت مزمن معمولاً بخاطر یکی از ویروس‌هایی که دستگاه تنفس را عفونی می‌کند و به لوله‌های برونش صدمه می‌زند ایجاد می‌شود. عفونت با باکتری خاص می‌تواند موجب برونشیت حاد شود. بیشتر افراد در نقطه از طول عمرشان دچار برونشیت حاد می‌شوند.

از طرف دیگر، برونشیت مزمن، می‌تواند شدید یا خفیف باشد و زمان بیشتری طول می‌کشد—از ماه ‌ها گرفته تا سال‌ها. در برونشیت مزمن، التهاب لوله‌های برونش باقی می‌ماند و به مرور زمان مخاط زیادی تولید می‌کند. مهمترین دلیل برونشیت مزمن، کشیدن سیگار است.

کسانیکه برونشیت مزمن دارند بیشتر دربرابر عفونت‌های باکتریایی مجراهای هوا و ریه‌ها مثل ذات‌الریه حساس هستند. (در برخی افراد مبتلا به برونشیت مزمن، مجرای هوا بطور مداوم بخاطر باکتری عفونی باقی می‌ماند.) ذات‌الریه دربین افراد سیگاری و کسانیکه همیشه در معرض افراد سیگاری هستند متداول‌تر است.